கதை
ஒருமுறை பூமியில் சஞ்சரித்த சிவனும் பார்வதியும் அமராவதி நகரில் உள்ள அழகிய சிவாலயத்திற்கு வந்து சொக்கட்டான் விளையாட அமர்ந்தனர். யார் வெல்வார்கள் என்று பார்வதி கோயில் அர்ச்சகரிடம் கேட்டாள். யோசிக்காமல் அர்ச்சகர் “சிவன்” என்றார். பார்வதி ஆட்டத்தில் வென்றாள்; அலட்சியமான பதிலால் கோபமுற்று, அர்ச்சகருக்கு வேதனை தரும் தோல் நோய் வருமாறு சபித்தாள்.
அர்ச்சகர் நீண்ட காலம் துன்புற்றார். ஒரு நாள் சுவர்க்கத்திலிருந்து அப்சரஸ்கள் கோயிலுக்கு வந்து, அவரது நிலையைக் கண்டு, பதினாறு திங்கள் விரதத்தைக் கற்பித்தனர்: ஒவ்வொரு திங்களும் விரதம் இருந்து சிவனை வழிபட வேண்டும்; பதினேழாவது திங்களன்று கோதுமை மாவு, நெய், வெல்லம் கொண்ட சூர்மாவை நிவேதனம் செய்து, பகிர்ந்தளித்து, மீதியைப் பிரசாதமாக உண்ண வேண்டும்.
அர்ச்சகர் விரதத்தை உண்மையுடன் அனுஷ்டித்துக் குணமடைந்தார். சிவனும் பார்வதியும் திரும்பி வந்து அவர் நலமாக இருப்பதைக் கண்டபோது, எப்படி என்று பார்வதி கேட்டாள்; விரதத்தைப் பற்றிக் கேட்டதும், தன்னை விட்டு விலகியிருந்த தன் மகன் கார்த்திகேயன் தன்னிடம் திரும்பி வர வேண்டும் என்று அவளே அதை அனுஷ்டித்தாள். அவன் திரும்பி வந்து, அதன் ரகசியத்தை அவளிடம் கேட்டான்.
வெளிநாடு சென்றிருந்த ஓர் அன்பு நண்பனைச் சந்திக்கக் கார்த்திகேயன் விரதம் இருந்தான்; நண்பன் வீடு திரும்பினான். அந்த நண்பன் திருமணம் செய்ய விரும்பித் தானும் விரதம் இருந்தான்; ஓர் இளவரசியின் சுயம்வரத்தில் அரச யானை அவனுக்கு மாலை அணிவித்தது; அவன் மன்னரின் மருமகனாகி, பின்னர் மன்னனானான்.
புதிய மன்னன் பதினேழாவது திங்களின் நிவேதனத்தைச் செய்தபோது, அது தன் தகுதிக்குக் குறைவானது என்று எண்ணி அரசி பங்கேற்க மறுத்தாள்; அவள் மனம் வருந்தித் தானே விரதம் இருக்கும் வரை அரண்மனையிலிருந்து துரத்தப்பட்டுத் துன்பத்தில் உழன்றாள். தூய மனதுடன் பதினாறு திங்கள் விரதம் இருப்பவர் சிவனருளைப் பெறுவர் என்று கூறிக் கதை நிறைவடைகிறது.
பாரம்பரியக் கதையிலிருந்து எங்கள் சொந்த வார்த்தைகளில் மீண்டும் சொல்லப்பட்டது; குடும்பங்களிலும் சிறு நூல்களிலும் சொல்லப்படும் வடிவங்கள் விவரங்களில் வேறுபடுகின்றன.