कथा
एका व्यापाऱ्याला सात मुलगे आणि वीरवती नावाची एक मुलगी होती, जी भावांची अत्यंत लाडकी होती. विवाहानंतर ती आपल्या पहिल्या करवा चौथसाठी माहेरी आली आणि चंद्राची वाट पाहत अन्न-पाण्याविना उपवास केला.
संध्याकाळ होत गेली तशी भूक आणि तहान यांनी ती कासावीस झाली. भावांना तिचे हाल पाहवले नाहीत. त्यांच्यापैकी एक जण गावाबाहेरच्या झाडावर चाळणीमागे दिवा धरून चढला, आणि इतरांनी तिला चंद्र उगवला असे सांगितले. तो प्रकाश पाहून वीरवतीने अर्घ्य दिले आणि ती जेवायला बसली.
पहिल्या घासात तिला केस सापडला; दुसऱ्या घासाला तिला शिंक आली; तिसरा घास उचलताच तिचा पती मरण पावल्याची बातमी आली. दुःखाने खचलेल्या तिला कळून चुकले की चंद्रोदयापूर्वीच उपवास मोडला गेला होता.
तिने पतीच्या देहाचा अंत्यसंस्कार होऊ दिला नाही आणि वर्षभर त्याच्याजवळ बसून, प्रत्येक चतुर्थीचा उपवास करत त्याची सेवा केली. काही कथनांनुसार इंद्राची पत्नी इंद्राणी खाली उतरून आली आणि तिला सांगितले की तिचे व्रत फसवणुकीने मोडले गेले होते, आणि पुढचा करवा चौथ तिने परिपूर्णपणे पाळला तर तिचा पती पुन्हा जिवंत होईल.
पुढचा करवा चौथ आला तेव्हा वीरवतीने संपूर्ण निष्ठेने उपवास केला आणि खरा चंद्र पाहिल्यावरच तो सोडला. झोपेतून जागा व्हावा तसे तिच्या पतीने डोळे उघडले. तेव्हापासून सुवासिनी आपल्या पतीच्या दीर्घायुष्यासाठी हा उपवास करतात आणि संध्याकाळच्या पूजेत वीरवतीची कथा सांगतात.
पारंपरिक कथा आम्ही आमच्या शब्दांत सांगितली आहे; कुटुंबांत आणि पोथ्यांमध्ये सांगितल्या जाणाऱ्या कथांच्या तपशिलांत फरक असतो.