ಕರವಾ ಚೌತ್ ವ್ರತ ಕಥೆ (ವೀರಾವತಿ)

ಕಥೆ

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಾಪಾರಿಗೆ ಏಳು ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಸಹೋದರರ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ವೀರಾವತಿ ಎಂಬ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳಿದ್ದಳು. ವಿವಾಹದ ನಂತರ ಅವಳು ತನ್ನ ಮೊದಲ ಕರವಾ ಚೌತ್‌ಗಾಗಿ ತವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದು, ಆಹಾರ ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಚಂದ್ರನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಸಿವು ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಅವಳು ಬಳಲಿ ಮೂರ್ಛೆ ಹೋಗುವಂತಾದಳು. ಅವಳ ನೋವನ್ನು ಸಹೋದರರಿಗೆ ನೋಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬನು ಜರಡಿಯ ಹಿಂದೆ ದೀಪವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಊರಿನ ಹೊರಗಿನ ಮರವನ್ನು ಹತ್ತಿದನು, ಉಳಿದವರು ಚಂದ್ರ ಉದಯಿಸಿದನೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಆ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಂಡ ವೀರಾವತಿ ಅರ್ಘ್ಯ ನೀಡಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಳು.

ಮೊದಲ ತುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಕೂದಲು ಸಿಕ್ಕಿತು; ಎರಡನೆಯದರಲ್ಲಿ ಸೀನು ಬಂದಿತು; ಮೂರನೆಯದನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವಳ ಪತಿ ಸತ್ತು ಬಿದ್ದನೆಂಬ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಿತು. ಎದೆಯೊಡೆದ ಅವಳಿಗೆ ಚಂದ್ರೋದಯಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಉಪವಾಸ ಮುರಿದುಹೋಗಿತ್ತು ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು.

ಅವಳು ಅವನ ದೇಹದ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ; ವರ್ಷವಿಡೀ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು, ಪ್ರತಿ ಚೌತ್ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾ ಅವನ ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದಳು. ಇಂದ್ರನ ಪತ್ನಿ ಇಂದ್ರಾಣಿ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದು, ಅವಳ ವ್ರತವು ಮೋಸದಿಂದ ಮುರಿದುಹೋಗಿತ್ತು, ಮುಂದಿನ ಕರವಾ ಚೌತ್ ಅನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದರೆ ಅವಳ ಪತಿ ಮತ್ತೆ ಬದುಕುವನು ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು ಎಂದು ಕೆಲವು ನಿರೂಪಣೆಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ.

ಮುಂದಿನ ಕರವಾ ಚೌತ್ ಬಂದಾಗ, ವೀರಾವತಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ನಿಜವಾದ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡ ನಂತರವೇ ಅದನ್ನು ಮುಗಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಪತಿ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಂತೆ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದನು. ಅಂದಿನಿಂದ ವಿವಾಹಿತ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಪತಿಯರ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸಂಜೆಯ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ವೀರಾವತಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಥೆಯನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಮರುನಿರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ; ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಕಥೆಗಳ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುತ್ತದೆ.